ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΙΔΗΣ ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΨΥΧΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Όταν επισκεφτήκαμε με τη χορωδία μας  "ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΕΣ ΦΩΝΕΣ" την Κωνσταντινούπολη, για να τραγουδήσουμε στο φημισμένο παιδαγωγικό

ίδρυμα της Κωνσταντινούπολης "Ζωγράφειο Λύκειο", διοργανώσαμε και μια επίσκεψη στα πριγκηπόνησα, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Επισκεφτήκαμε τη μεγαλύτερη νήσο την Πρίγκηπο και τη Χάλκη. Στη Χάλκη επισκεφτήκαμε την περίφημη Θεολογική Σχολή, που δε λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια και ακούσαμε ότι γίνεται μεγάλος αγώνας για να ξαναλειτουργήσει. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει αφιερώσει πολλές προσπάθειες στον αγώνα αυτό και ελπίζουμε σύντομα να δικαιωθεί.

          Υπενθυμίζουμε για όσους το αγνοούν ότι στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης είχε φοιτήσει και ο Λεχοβίτης Βασίλειος Παπαδόπουλος μετέπειτα Μητροπολίτης Φλωρίνης.

           Στη Νήσο Πρίγκηπο, όπως πολλοί άλλοι επισκέπτες, περιπλανηθήκαμε στην όμορφη παραλία και θαυμάσαμε τα αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης και τα παραλιακά καταστήματα που έσφυζαν από επισκέπτες.

          Την προσοχή μου όμως,  όπως και πολλών άλλων επισκεπτών, τράβηξε ένα κατάστημα, πάνω στο κύμα θα λέγαμε, που λειτουργούσε σαν εστιατόριο - ψαροταβέρνα κι είχε φαρδιά - πλατιά γραμμένη μια πινακίδα με ελληνικά γράμματα "ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΤΑΒΕΡΝΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΙΔΗΣ"  και στην προμετωπίδα του καλοκαιρινού σκέπαστρου έγραφε με ελληνικά στοιχεία 'ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΑΓΑΖΙ".

          Πολύς κόσμος καθόταν στο χώρο του καταστήματος και ύστερα από λίγο όλοι σχεδόν οι χορωδοί καθίσαμε σ' αυτό το μαγαζί για να γευματίσουμε. Πριν από το γεύμα όμως επισκέφτηκα το κατάστημα και αναζήτησα τον ιδιοκτήτη. Με υποδέχτηκε ένας πολύ ευχάριστος στην όψη και στην ομιλία άνθρωπος και, σε πολύ μικρό διάστημα, είχαμε γίνει αυτό που λέμε φιλαράκια. Στο δίκτυο του ΙΝΤΕΡΝΕΤ βρήκα για το Γιώργο Σταμπουλίδη τις παρακάτω πληροφορίες:

“Στη λέξη «Ρωμιός» τα μάτια του κοκκινίζουν από οργή. Υψώνει το βλέμμα και απαντά κοφτά και σε έντονο ύφος: «Εγώ Έλληνας είμαι, ποτέ Ρωμιό δε θα με πεις εμένα, το κατάλαβες;». Τα δάκρυα κυλούν από τα μάτια του...

Ο Γιώργος Σταμπουλίδης είναι ένας από τους λιγοστούς Ελληνες, που έχουν απομείνει στα Πριγκηπόνησα. Έφυγε το 1977 από το νησί του, την Πρίγκηπο, με στόχο να μην επιστρέψει ποτέ, αλλά οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε να γυρίσει το 2003 στο νησί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Η επιγραφή στην ελληνική γλώσσα, στην ψαροταβέρνα του στην παραλία της Πριγκήπου, προκαλεί  αμέσως το ενδιαφέρον των Ελλήνων, που επισκέπτονται το νησί και το χαμόγελο του Γιώργου Σταμπουλίδη γίνεται μαγνήτης για όλους τους Έλληνες. Η ιστορία του αντανακλά τα βάσανα, που η ελληνορθόδοξη κοινότητα της Τουρκίας πέρασε. «Γεννήθηκα το 1954. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Το σχολείο μας είχε 350 μαθητές και άλλα 1.200 παιδιά στεγάζονταν στο Ελληνικό Ορφανοτροφείο. Εμείς μετακινούμασταν με το πλοίο στην Κωνσταντινούπολη, διότι σπουδάζαμε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Κάποια στιγμή στο πλοίο έγραψαν στην τουρκική γλώσσα ''vatandas Turkce konus'', που σημαίνει: ''πατριώτη, μίλα τουρκικά''».

Μιλάει και τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό του. «Έχω πόνο», λέει και χτυπά με το χέρι του την καρδιά του. «Το τι έχει τραβήξει ο ελληνισμός εδώ; ΄Ημασταν 6.000 στην Πρίγκηπο το χειμώνα και τώρα έχουμε απομείνει μόνον 28. Όλα άρχισαν το 1948, με το ''varlik vergisi'' (φόρος περιουσίας). Έναν υπερβολικά υψηλό φόρο, που τα μέλη των μειονοτήτων και ειδικά οι Ελληνες πλήρωσαν στο τουρκικό κράτος. Ακολούθησαν τα Σεπτεμβριανά το 1955, οι απελάσεις Ελλήνων το 1964-65 και η φυγή στην Ελλάδα πολλών Ελλήνων το 1974 λόγω του Κυπριακού. Πολιτική ξεριζωμού. Με τις απειλές, έχασαν τις περιουσίες τους. Ούτε η Κική ούτε ο Γιάννης ούτε ο Κώστας. Ολοι νύχτα έφυγαν». Στην Ελλάδα, όπου έζησε για πολλά χρόνια, ο Γιώργος Σταμπουλίδης δημιούργησε οικογένεια, αλλά επέστρεψε στην Τουρκία και στο νησί. «Είχα ρίξει μαύρη πέτρα, αλλά λένε ''μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλα λόγια μη λες''. Γύρισα εδώ και τώρα νιώθω διατηρητέος, σαν τη χελώνα καρέτα - καρέτα. Κάνουμε άνετα τις θρησκευτικές τελετές. Κατεβαίνω από το σπίτι στην ταβέρνα με την άμαξα και ποτέ κανείς από τους αμαξάδες δεν καταδέχεται να του δώσω λεφτά. Ακόμη κι άδικο να έχω σε αντιδικία με έναν Τούρκο, οι υπόλοιποι Τούρκοι θα υπερασπιστούν εμένα. Τι να το κάνω όμως τώρα;».

Ο Γιώργος Σταμπουλίδης με το φίλο του πλέον Δημήτρη Τοπάλη.

 Τοσπίτι του Γιώργου Σταμπουλίδη βρίσκεται δίπλα σ' εκείνο του Δημήτρη Φραγκόπουλου, επί σειρά ετών διευθυντή του Ζωγραφείου Λυκείου στην Κωνσταντινούπολη.  Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος είναι μια εμβληματική προσωπικότητα της ομογένειας. Γεννημένος στην Πρίγκηπο,  υπενθυμίζει ότι σήμερα έχουν απομείνει 1.140 Ελληνες στην Κωνσταντινούπολη. 

«Η κατάσταση σήμερα είναι πολύ καλή για τους εναπομείναντες. Δεν υπάρχει μίσος ούτε αντιδικία και οι Τούρκοι προστατεύουν τους εναπομείναντες.

Σύμφωνα με μόνιμους κατοίκους ελληνικής καταγωγής στην περιοχή, μένουν περίπου 60 άτομα στην Πρίγκηπο το χειμώνα, 30 στη Χάλκη, 5 - 6 στην Αντιγόνη και ένας στην Πρώτη. Ωστόσο, τα αρχοντικά τους είναι διάσπαρτα στα νησιά και οι ναοί τους εξακολουθούν να προσελκύουν το ενδιαφέρον των ορθόδοξων και μη επισκεπτών.

Στις φωτογραφίες μας ο Γιώργος Σταμπουλίδης διακρίνεται  με το φίλο του εδώ και λίγα χρόνια Τοπάλη Δημήτριο, με κάποιον άλλο ΄Ελληνα φίλο του κάτω από την πινακίδα του μαγαζιού του. Στην άλλη φωτογραφία διακρίνεται ο Δημήτρης Φραγκόπουλος  από την Πρίγκηπο με το συγγραφέα κ.  Πέτρο Μάρκαρη, που κατάγεται  από τη Χάλκη. Στην τελευταία φωτογραφία η βιτρίνα του καταστήματος του κ. Σταμπουλίδη με τα ολόφρεσκα και σε αξιοθαύμαστη ποικιλία ψάρια.

Αν η συγκυρία σας φέρει κάποτε στην Πρίγκηπο, νομίζουμε ότι πρέπει, οπωσδήποτε, να γνωρίσετε αυτόν τον εξαίρετο Έλληνα επαγγελματία.

ΤΟΠΑΛΗΣ Π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ