ΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΩΡΑ

 

          Με πολύ ενθουσιασμό, με μεγάλη εθνική  περηφάνια, με συμμετοχή της νεολαίας μας αλλά και όλων των Ελλήνων, τιμήσαμε τη

μεγάλη επέτειο της παλιγγενεσίας και τη μεγάλη χριστιανικής γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η 25η Μαρτίου θεωρείται η απαρχή της απαλλαγής του έθνους μας από την τετρακοσάχρονη οσμανική σκλαβιά και την έναρξη της ελεύθερης ζωής του, που την οφείλουμε στους περίφημους οπλαρχηγούς, καπετάνιους και ναυτικούς της εποχής εκείνης. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν, βεβαίως και οι μεγάλοι Πατέρες του Γένους, οι οραματιστές των μεγάλων προσδοκιών, όπως ο Ρήγας Φερραίος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, αλλά και πάρα πολλοί απλοί άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ελλάδας και των ελληνικών παροικιών της Ευρώπης κυρίως, που πρόσφεραν το λιθαράκι τους στον τιτάνιο αυτόν αγώνα.

          Παρατήρησα την ημέρα της επετείου της 25ης Μαρτίου τον ενθουσιασμό  με τον οποίο παρήλασαν τα νιάτα μας, οι διάφοροι Σύλλογοι και τα στρατευμένα μας  παλικάρια και άκουσα τα θερμά χειροκροτήματα όλων των δημοτών, που συμμετείχαν κι είχαν κατακλύσει την οδό Βετσοπούλου απ’ άκρη σ’ άκρη. Ήταν μια στιγμή εθνικής έξαρσης ανάλογης στο μεγάλο εθνικό γεγονός.

          Θυμήθηκα όμως ότι πριν από μερικά χρόνια, συνέβαινε κάτι, που δεν άρεσε σε κανένα, νομίζω. Κάποιοι ρεπόρτερς, κάποιοι δημοσιογραφούντες, κάποια μέσα ενημέρωσης παρουσίαζαν συνεχώς ένα μονότονο ρεπορτάζ, που δεν είχα καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

          Έβρισκαν π.χ. κάποιους μαθητές και τους ρωτούσαν, ευγενικά αλλά με κάποια σκοπιμότητα, αν γνωρίζαν ποια γιορτή γιορτάζαμε και για ποιο λόγο γίνονταν οι παρελάσεις. Όλοι οι πολίτες τότε βλέπαμε ότι οι μαθητές δεν γνώριζαν τη μεγάλη Εθνική Γιορτή της 25ης Μαρτίου του 1821, δε γνώριζαν την επέτειο του ΟΧΙ , την 28η Οκτωβρίου του 1940 δηλαδή, ότι μπέρδευαν τεχνηέντως τους Γερμανούς με τους Τούρκους κατακτητές, κάποιοι διατείνονταν ότι κι οι Βούλγαροι μας είχαν κατακτήσει και λευτερωθήκαμε κ.λ.π.

          Μερικοί γελούσαν με τις απαντήσεις αυτές και αμέσως κάποιοι έβγαζαν το συμπέρασμα ότι στα Σχολεία μας δεν γινόταν καλή διδασκαλία, ότι οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούσαν, ότι τα παιδιά δεν ενδιαφέρονταν για τα μαθήματα αυτά και, πολύ συχνά, ακουγόταν δημόσια η παρότρυνση και η άποψη, να καταργηθούν οι παρελάσεις κι όλες αυτές οι εκδηλώσεις στις Εθνικές μας Επετείους.

          Υπηρέτησα 36 και πλέον χρόνια στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση της χώρας μας και, πιστεύω, πως έδωσα την ψυχή μου,, που λένε, στο να διδάξω στη νεολαία μας, με τον καλύτερο τρόπο, όλα τα ιστορικά γεγονότα, που μας κάνουν περήφανους και μας παροτρύνουν να σεβόμαστε και να τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας.

          Δεν μπορούσα να καταλάβω το σκεπτικό όλων αυτών των ρεπόρτερς και δεν ένιωθα καλά όταν άκουγα τις απαντήσεις κάποιων μαθητών που προκαλούσαν το γέλιο. Εγώ ποτέ δε γέλασα με όλο αυτό το σκηνικό. Ένιωθα μεγάλη στενοχώρια  και καταλάβαινα ότι κάποιοι, για άγνωστους λόγους, προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις εκδηλώσεις εθνικής έξαρσης, και να δημιουργήσουν ένα συναίσθημα στο λαό, που, σίγουρα δεν ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του.

          Ευτυχώς η ιστορία αυτή δεν κράτησε πολύ. Ο λαός έπαψε να γελάει, έπαψε να πιστεύει αυτές τις παραπλανητικές δράσεις και επανήλθε δριμύτερος. Αποδεικνύει με έργα και με δράσεις το σεβασμό του στους ηρωικούς προγόνους και τιμά με σπουδαίες παρελάσεις τους εθνικούς μας αγώνες.

                                                Δημήτριος Π.Τοπάλης