Σκέψεις...... από τις επισκέψεις......... στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας και στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας

γράφει η Σοφία Απαζίδου

Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου

Μου δόθηκε η ευκαιρία ως Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου, το χρονικό διάστημα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα και πολύ νωρίτερα πριν την

περίοδο των Χριστουγέννων, να συνοδέψω τους καταρτιζόμενους της ΣΑΕΚ Αμυνταίου στις δομές: Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφέρε             

 Από τα συναισθήματα όμως που γεννήθηκαν μέσα μου

 υποχρεώνομαι να εκφράσω τη χαρά και την ευγνωμοσύνη μου  στις δομές, στους Προέδρους τους και στο υπαλληλικό τους  προσωπικό. Όχι μόνο γιατί μας δέχθηκαν με χαρά και θέλησαν να μας κάνουν έστω για λίγο κοινωνούς  στο έργο τους αλλά περισσότερο απ όλα γιατί είδα ιδίοις όμμασι πόσο καλά, σαν σε οικογένεια, ήταν τα παιδιά του Κέντρου αλλά και οι παππούδες πόσο καθαροί

 περιποιημένοι και χαρούμενοι ήταν.

Ο πολιτισμός μίας κοινωνίας φαίνεται από την οικονομική της ανάπτυξη και αυτό είναι αποδεκτό γενικότερα.  Προσωπικά όμως όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, πιστεύω στην ταύτιση του πολιτισμού με τον ίδιο τον άνθρωπο. Όσο περισσότερη αξία έχει η ζωή ενός ανθρώπου στην κοινωνία που ζει τόσο πιο ανεβασμένο είναι το επίπεδο του πολιτισμού του. Πιστεύω στις πολιτισμικές εκδηλώσεις που μαζεύουν γύρω τους ανθρώπους που χαμογελούν και αρνούνται να δούνε το μέλλον χωρίς τα εχέγγυα του παρελθόντος και της ιστορίας τους. Πιστεύω στις κινήσεις των ανθρώπων που αγκαλιάζουν τους πάντες και δεν αφήνουν κανέναν μόνο του να παλεύει …. 

Σ’ αυτό τον δρόμο συνάντησα τη Σοφία Σελεμίδου, πρόεδρο του Κέντρου και τον ιερέα π. Χριστόδουλο Παπαδόπουλο, υπεύθυνο του Γηροκομείου.

Οι άνθρωποι για να επικοινωνήσουν την αξία τους πρέπει να συναντιούνται σε …… συνεχόμενα σταυροδρόμια. Πρέπει να αναφέρουν τι κάνουν και πόσο σπουδαίο είναι αυτό που κάνουν. Πρέπει να το φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν. Κάποια στιγμή, κάποιοι θ’ ακούσουν και θα φωνάξουν μαζί τους. Στο τέλος, μέσα από τον αγώνα της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας θα φτάσουμε και στο πολύ δύσκολο «την αναγνώριση της αξιοσύνης του άλλου» και στη μίμηση ελληνικών προτύπων. Θα αγγίξουμε τον πόνο και τη χαρά των συνανθρώπων μας.. Αυτό για το οποίο πάντα ζήλευαν τους Έλληνες και χάθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την περίοδο του κορωνοϊού…..

Οι υπάλληλοι των δύο ιδρυμάτων διακονούν τους συνανθρώπους μας σε περιβάλλοντα που δημιούργησαν χωρίς μιζέρια και θυμίζουν την κανονική, καθημερινή ζωή. Από την άλλη, ανοίγουν την πόρτα τους και μας προτείνουν το χέρι για να πορευτούμε μαζί όπου μπορούμε στο δύσκολο αυτό δρόμο της ανθρωπιάς. Ο βαθμός δυσκολίας της εργασίας αυτής είναι ο αξιακός βαθμός της ανθρωπιάς που απαιτείται είτε για να εργαστείς είτε για να τείνεις χείρα βοηθείας απ έξω ………………. Αν θέλει κάποιος να διαπιστώσει μέχρι που φτάνουν οι «ανώτεροι βαθμοί ανθρωπιάς» δεν έχει παρά να σηκώσει το τηλέφωνο και να κλείσει ραντεβού με τους υπευθύνους των παραπάνω δομών  ….

Τυχερή η Φλώρινα … Αλήθεια…