ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΤΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ (Ένας Λεχοβίτης μετανάστης στη Βενεζουέλα)

Ο Σταύρος Μπούτσης του Παναγιώτη γεννήθηκε στο Λέχοβο το 1928. Εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια και έφτιαξε, όπως όλα τα παιδιά, τον

χαρακτήρα του με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Λεχοβίτη. Ήταν εργατικός, επίμονος, αποφασιστικός και, προπάντων, αρκετά τολμηρός και, όπως ήταν φυσικό, έμαθε όλες τις οικοδομικές εργασίες τέλεια. Πετράς άριστος, κτίστης τέλειος, καλουπατζής, σοβατζής, μαρμαράς, πλακατζής, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός και ικανότατος στις κατασκευές στεγών.

          Η οικογένειά του μετά τον πόλεμο μετακόμισε στη Βέροια.  Μετά τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ξενιτεύτηκε για πρώτη φορά στο Βέλγιο το 1954, όπου εργάστηκε, για τέσσερα περίπου χρόνια, μες στου Βελγίου τις στοές. 

          Όταν επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα το 1958 γνώρισε την Ανθούλα, που καταγόταν από το Καλοχώρι Θεσσαλονίκης και έβαλε τέρμα στην εργένικη ζωή. Έφεραν στη ζωή δύο παιδιά τον Παναγιώτη  και την Ευφροσύνη, που τα φρόντισαν ιδιαίτερα και τα σπούδασαν. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η κ. Ανθούλα Μπούτση όπως και πολλές ακόμη γυναίκες, που είχαν παντρευτεί με μαστόρους μετανάστες, φρόντισε την οικογένειά της με άριστο τρόπο και ξεπέρασε τις όποιες δυσκολίες υπήρχαν  εκείνη την εποχή. Ο Παναγιώτης έγινε γυμναστής και η Ευφροσύνη δασκάλα.

          Ο θείος του Ηλίας Μπούτσης, αδερφός του πατέρα του, βρισκόταν τότε στη Βενεζουέλα, όπου είχε αναπτύξει οικοδομικές δραστηριότητες. Η Βενεζουέλα  αποτελούσε έναν ονειρεμένο τόπο για τους μετανάστες, επειδή στον κόλπο του Μαρακάιμπο, είχαν βρεθεί πάρα πολλές πετρελαιοπηγές, που απέδιδαν και αποδίδουν ακόμη πάρα πολλά δολάρια. Επιπλέον στα ποτάμια και στις παραλίμνιες περιοχές της χώρας είχαν εντοπιστεί πολλά ψήγματα χρυσού. Ο γνωστός πυρετός του χρυσού και του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού είχε καταλάβει πολλούς ανθρώπους. Στη Βενεζουέλα είχαν μεταναστεύσει πάρα πολλοί ΄Ελληνες τότε.

          Ο Ηλίας Μπούτσης, θέλοντας κοντά του έναν πολύ καλό μάστορα, κάλεσε τον ανιψιό του Σταύρο να μεταναστεύσει στη Βενεζουέλα. Το 1958 ο Σταύρος, γεμάτος με όνειρα και ελπίδες, βρέθηκε στο Καράκας, αναζητώντας μια καλύτερη ευκαιρία, για να βελτιώσει τη μέχρι τότε σκληρή και δύσκολη ζωή του.

          Εργάστηκε  στο Καράκας 32 συναπτά έτη. Ο ίδιος έλεγε ότι δε χαμπάριαζε από οκτάωρα και ξεκούραση. Δούλευε καθημερινά από την Ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου. Επειδή ήταν οικονόμος και πολύ εργατικός, έκανε ένα αρκετά μεγάλο κομπόδεμα. Ο Σταύρος ερχόταν όποτε μπορούσε να δει την οικογένειά του αλλά η σκέψη του ήταν στην εργασία του και στις επιχειρήσεις, που είχε αναπτύξει. Για ένα μικρό διάστημα η κ. Ανθούλα και τα παιδιά πήγαν στο Καράκας αλλά το υποτροπικό κλίμα της περιοχής δεν ήταν πολύ καλό και η κ. Ανθούλα επέστρεψε στην Ελλάδα με τα παιδιά της.

          Ο Μπούτσης Σταύρος του Παναγιώτη γύρισε μόνιμα στην Ελλάδα το 1990. Ήταν 62 χρόνων κι ένιωθε πάρα πολύ δυνατός. Αμέσως ξεκίνησε το επενδυτικό του έργο, για να αξιοποιήσει τα χρήματα, που κέρδισε με τον ιδρώτα του. Σ’ ένα οικόπεδο, που ήταν προίκα από τη γυναίκα του στο Καλοχώρι, έχτισε μια πολυκατοικία με καταστήματα στο ισόγειο και δύο ορόφους. Έτσι εξασφάλισε τη στέγαση των παιδιών του και κάποιο εισόδημα από την ενοικίαση των καταστημάτων, που βρίσκονται σε κεντρικό σημείο.

          Σήμερα τα παιδιά του εργάζονται στην εκπαίδευση, έχουν τις οικογένειές τους και αναγνωρίζουν το σπουδαίο έργο του πολυαγαπημένου πατέρα τους, που έφυγε για την κοινωνία των αγγέλων το 2011.

          Γνώρισα το, μακαρίτη σήμερα, Σταύρο Μπούτση και καθίσαμε αρκετές φορές στο ίδιο τραπέζι, πίνοντας κάποιο ποτό. Ήταν πολύ γλαφυρός στις διηγήσεις του κι έλεγε πολλά πράγματα από τη ζωή του στη μακρινή αυτή χώρα. Πού και πού πετούσε και καμιά ισπανική κουβέντα ή έλεγε κάποιες αγγλικές λέξεις, που είχε μάθει στα πολλά χρόνια του ξενιτεμού του.

          Θα τελειώσω το άρθρο μου με κάποιους στίχους από το υπέροχο ποίημα “ΧΤΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ” της εξαιρετικής Λεχοβίτισσας ποιήτριας Θεοδότας Σαρβάνη.

“ Στις σκαλωσιές σαν άγγελοι φτερούγιζαν, στις στέγες αιωρούνταν με της ανάγκης τα σχοινιά. Μ’ ένα μυστρί θεμέλια στέριωναν. Στην πλάτη  κουβάλαγαν με πηλοφόρι ασήκωτο.  Θητεύανε στου κάματου τη λάσπη. (για τους άντρες)

Ένα χωριό ολοσκότεινα φορέματα…  Γραμμή για χείλη, πρόσωπα αγέλαστα. Χτίζαν τις προσμονές τους ολομόναχες. Παιδιά, που γνώριζαν μονάχα τις μανάδες τους. Της μοναξιάς περίτεχνες μαστόρισσες για όλα.”(για τις γυναίκες)

          Ευχαριστώ θερμά όλους και όλες, που μου έδωσαν πληροφορίες, για να γράψω αυτό το άρθρο. Το αφιερώνω, με μεγάλο σεβασμό, στο Λεχοβίτη μάστορα, που εδώ και τετρακόσια χρόνια ΧΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

                                                          Δημήτριος Π. Τοπάλης